Co mają wspólnego stare drzewa, z omszonymi konarami i dziuplami, z olsztyńskim kinem Awangarda? Czas, którego nie można kupić za żadne pieniądze, i wynikającą z upływu czasu wartość.  Tak jak zdrowie, gdy raz się zniszczy, potem odzyskać w pełni nie można. Potem to tylko protezy i silikonowe surogaty młodzieńczej atrakcyjności… Każdy i tak widzi, że to podróbka.

Wycinamy na potęgę stare przydrożne aleje na Warmii i Mazurach, stare cmentarne drzewa i wiekowe dęby, lipy, jesiony w miastach. Wyciąć łatwo, w porywie chwili, gdy chcemy parking zrobić, lub gdy nam "słońce zasłaniają", lub wydaje się nam, że droga będzie bezpieczniejsza. A jak się po wycince rozmyślimy? No to zasadzimy nowe drzwa? Tak, ale na ten sam efekt czekać trzeba kilkadziesiąt lub kilkaset lat. Wzrostu i "starzenia się" drzew nijakimi procesami technologicznymi i za żadne pieniądze nie możemy przyspieszyć. Warto więc trzy razy pomyśleć nim raz się wytnie.

Podobnie jest z zabytkami. Stare budynki czy dzieła sztuki są dlatego cenne, że są stare, a czasu kupić nie można. Nie ma też maszyn do podróży w czasie. Stare jest cenne bo unikalne, a z każdym dniem jest ich coraz mniej, z każdym dniem stają się cenniejsze. To swoista inwestycja (ale daleko i perspektywnicznie nie każdy potrawi patrzeć). Egipt jest może biednym krajem ale ma piramidy :). Dlatego żyje z turystyki i pokazywania zabytków. Bo co innego na zdjęciu, co innego na własne oczy zobaczyć.

Olsztyńskie kino Awangarda jest trzecim najstarszym kinem w Polsce. Mamy mało unikalnych zabytków w Olsztynie, dlaczego więc z taką bezmyślną łatwością pozbywamy się unikatów? Jeśli byśmy cierpliwie czekali… na głupotę innych (lub nieszczęsliwy wypadek), to byśmy doczekali się najstarszego kina w Polsce! Zabytek i unikat nie do kupienia za żadne pieniądze.

Łatwy dojazd samochodem i liczne parkingi na olsztyńskiej starówce turystów nam nie przysporzą. Turyści szukają unikalnych i niepowtrzalnych miejsc, spotkań z niebanalnymi, niecodziennymi ludźmi.

Mnie na olsztyńskie Stare Miasto przyciąga architektura odbudowana na barokowo-lidzbarsko-warmińską modłę, z dyskretnym piętnem socrealizmu czy chłopomanii, gotycka katedra i w części gotycki zamek, katarynka na starym rynku, uliczni grajkowie (bo autentyczni). I ludzie, których mogę spotkać. I ławeczka z Kopernikiem, bo uświadamia, że chodzę scieżkami wybitnego astronoma – prawie jakbym go spotkał.

Od wizyt na Starym Mieście odstraszają mnie wszędzie zaparkowane samochody (przejść chodnikiem niesposób), brak muzyki instrumentalnej (z radia lub płyty to ja i w domu sobie posłuchać mogę). I odstraszają mnie wysokie ceny.

Jak wytną na Warmii wszystkie aleje przydrożne, zniszczą wszystkie zabytki (bo nie rentowne), to kto tu i po co przyjedzie?